W Europie powstała ogromna przepaść między Kościołami a ruchami robotniczymi. Kościoły były reprezentantami ideologii, które utrzymywały klasy rządzące u władzy i w opozycji do mas pracujących. To była tragiczna sytuacja. Wielką rzeczą jest to, że w Ameryce ta tragedia miała znacznie mniejsze rozmiary. Ale w Europie doprowadziło to do radykalnych postaw antyreligijnych i antychrześcijańskich we wszystkich ruchach robotniczych – nie tylko komunistycznych, ale także socjaldemokratycznych. Nie odpowiadali za to „źli ateiści” – jak to przedstawiają propagandziści – lecz fakt, że Kościoły europejskie – prawosławne, luterańskie i anglikańskie – były pozbawione wrażliwości społecznej i kierunku działania. Skupiały się one na samorealizacji, na liturgicznych i dogmatycznych wysiłkach oraz udoskonaleniach, natomiast problem społeczny pozostawiono opatrzności Bożej. Carskie klasy rządzące, niemieckie klasy imperialne i brytyjskie klasy rządzące również nie miały kontaktu z tym, co działo się w klasach pracujących.
Radykalizm polityczny i jego znaczenie teologiczne w: History of Christian Thought