Stan marzycielskiej niewinności [dreaming innocence] wyprowadza poza samego siebie. Możliwość przejścia do egzystencji jest doświadczana jako pokusa. Pokusa jest nieunikniona, ponieważ stan marzycielskiej niewinności jest niekwestionowany i nierozstrzygnięty. Nie jest doskonałością. Teologowie ortodoksyjni obsypywali Adama przed Upadkiem kolejnymi doskonałościami, zrównując go z obrazem Chrystusa. Procedura ta jest nie tylko niedorzeczna; sprawia też, iż Upadek staje się zupełnie niezrozumiały. Sama potencjalność czy marzycielska niewinność nie jest doskonałością. Dopiero świadoma jedność egzystencji i esencji jest doskonałością, tak jak Bóg jest doskonały dlatego, że przekracza esencję i egzystencję. Symbol "Adama przed Upadkiem" trzeba pojmować jako marzycielską niewinność o nierozstrzygniętych potencjalnościach.
Teologia systematyczna, II, s. 38-39.