Pojęcie niebytu nie jest takim pojęciem jak inne. Jest ono negacją każdego pojęcia. Jako takie stanowi jednak nie dającą się pominąć treść myślową i to, jak wykazuje historia myśli, najważniejszą po bycie jako bycie.
Na pytanie, jaki jest stosunek niebytu do bytu jako bytu, można odpowiedzieć jedynie w sposób metaforyczny: byt "zawiera" siebie i niebyt. Byt posiada "wewnątrz" siebie jako to, co jest wiecznie obecne i wiecznie przezwyciężane w procesie boskiego życia. Podstawa wszystkiego, co istnieje, nie jest martwą tożsamością bez ruchu i stawiania się - jest żywą stwórczością. Stwórczo afirmuje siebie, wiecznie zwyciężając własny niebyt. W ten sposób jest wzorem samoafirmacji każdego skończonego bytu i źródłem męstwa bycia.
Męstwo bycia, s. 41.