Każdy teolog, który jest na tyle odważny, by stawić czoło podwójnej prawdziwe, że nic nie może przytrafić się Bogu przez przypadek, i że stan egzystencji jest stanem upadłym, musi uznać ten punkt zbieżności między końcem stworzenia a początkiem upadku. Ci teologowie, którzy nie są skłonni interpretować biblijnej opowieści o stworzeniu i upadku jako relacji o dwu faktycznych wydarzeniach, powinni konsekwentnie uplasować tajemnicę w przynależnym jej miejscu - w jedności wolności i przeznaczenia w gruncie bytu. Kalwiniści-supralapsaryści, którzy twierdzili, że Adam upadł na mocy boskiego zrządzenia, mieli odwagę stawić czołowo tej sytuacji. Ale nie byli na tyle mądrzy, by sformułować swój wgląd w taki sposób, iżby unieważnić pozornie demoniczny charakter tego zrządzenia.
Teologia systematyczna, I, s. 236.